Don’t be afraid of a copy: everything is unique

Hanne Hagemans

De openingszin in het boek ‘That very night in Max’s room a forest grew…’ over het werk van Gijs Frieling (commissioned murals in private collections) brengt mij terug naar het gesprek in het busje rijdende over de brug van het Europeese naar het Aziatische deel van Istanbul. Met het zicht op de Çamlıca TV – Radiotoren wordt er een gesprek over architectuur opgestart. Juist meer kennis over dit specifieke object, dat zich nadrukkelijk en onderscheidend profileert in de skyline zou gezorgd hebben voor een meer genuanceerde insteek van het gesprek. Natuurlijk bestaat de architectuur van deze metropool uit meer dan de vaak eclectische gebouwen in de oude wijken.

Informatie over de radiotoren heb ik dan nog niet. Wel maakte ik schetsen vanaf de ferry, die naar Burgaz Ada vaart. Het gesprek in het busje gaat al snel niet meer over architectuur, maar over pikken en kopiëren. Is de drang naar originaliteit vooral Westers georiënteerd? Waar zit het verschil tussen de ingebedde context van de wetenschapper en de claim op originaliteit van de kunstenaar? In welke mate staan we open voor het beeld dat we staan op de schouders van onze voorouders?

Architect: Melike Altinisik Architects