De publicate ‘Institutional Ontwerp’: relict, revival of revisie van het atelier Rijksbouwmeester uit 2006 begint met een essay van Michael Schwarz.

Hij gebruik de postzegel als ingang voor zijn essay. De postzegel staat voor de bemoeienis die het rijk vroeger via het staatsbedrijf PTT met de vormgeving van postkantoren, brieven bussen, telefooncellen, -boeken, giroenveloppen, bestelautootjes in rood en groen en tal van andere markeringen had op ieders dagelijks leven. Het postkantoor was niet alleen een tastbaar gebouw, het was ook – veel minder zichtbaar – een knooppunt in een wereld omspannend web van verbindingen.

Als in op reis een stad bezoek ga ik met mijn notitieboekje op pad voor het ‘scoren’ van een lokale postzegel.

Deze postzegel is dan liefst van een kleine waarde waarmee tekorten van oudere postzegel waardes ­aangevuld worden. Maar in het contact maken met de postbeambten wordt dit extra vaak niet gehaald. Net als valuta devalueert de werkelijke waarde van postzegels en het versturen van post wordt steeds duurder.

De belangrijkste is vervolgens het laten afstempelen van de postzegel. Een vervreemdende actie? Dat je maar een losse postzegel koopt is naturlijk al ‘vreemd’ als je er 20 minuter voor in de rij hebt gestaan.

De stempel op de postzegel markeert de plek en het moment (de datum). De zoektocht naar het postkantoor op basis van het vragen naar de weg levert vaak een verrassende zwerftocht op en een eerste kennismaking met de stad.

De verwondering dat het lukt om vanuit het buitenland een kaart te laten bezorgen sluit aan bij het beschreven beeld van het postkantoor. Recent doe ik een poging om vanuit de (buitenlandse) stad post te versturen naar het atelier van een bevriende kunstenaar in Jingdezhen | China.

Het project loopt al een lange tijd. In mijn dossier zie ik o.a. een afgestempelde postzegel uit 1995

#stamp #postzegelproject #architectuurnomaden @adriaanrees